Patrimonio industrial galego en Piñor, Ourense.Galicia vivía no medio do espeldor industrial en coiros, papel, azucar, etc. Chegou a haber 27 núcleos papeleiros¡¡¡, e tres desas fábricas na provincia de Ourense a beira do Arenteiro.
Aquí estamos frente a Fábrica de papel de Piñor, fundada no 1840, chegou a ter a súa propia mini central eléctrica.
Mostrando entradas con la etiqueta Patrimonio industrial. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Patrimonio industrial. Mostrar todas las entradas
Faro do Cabo Vilán (Costa da Morte)
Visitamos o faro do Cabo de Vilán no Concello de Camariñas. Dende o ano 1854 esta parte da Costa da Morte, esta iluminada por un faro. O antigo foi cambiado no 1896 por outro de grandes dimensións e cun maior radio de alcance da luz, foi un dos primeiros eléctricos de España.
O faro, está a 130 metros de
altitude sobre o nivel do mar e unido por un túnel cuberto ao antigo
edificio dos fareiros, onde conta con salas de
exposición e alberga o Centro de interpretación dos naufraxios, faros e sinais marítimas da Costa da Morte.
Un dos naufraxios máis coñecidos foi o do buque da armada británica HMMS Serpent no ano 1890, que acelerou a construción do faro que podemos ver na actualidade.
Antigo Faro do Cabo Vilán
O faro primitivo é unha torre de cantería a 64 m sobre o mar que luciu por primeira vez no ano 1854.
Novo faro do Cabo Vilán
Foto: Darredor
Un dos naufraxios máis coñecidos foi o do buque da armada británica HMMS Serpent no ano 1890, que acelerou a construción do faro que podemos ver na actualidade. Aqueles mariñeiros ingleses descansan alí mesmo, onde o mar os devolveu, consagrouse un pequeno cemiterio na súa honra e a de todos os náufragos do mar, o"cemiterio dos ingleses" .
O cemiterio dos ingleses
Patrimonio industrial: Azucreira de Portas (Portas, Pontevedra)
Un dos símbolos máis visibles do concello de Portas, é unha edificación de comezos do s. XX construída por unha empresa alemá para a elaboración de azucre de remolacha. Describe un perfil inequívoco cuxo sinal de identidade mais salientable é a cheminea.
No ano 1898 España perdía as súas últimas colonias en Ultramar, entre elas Cuba e Porto Rico, que se encargaban de abastecer de azucre a todo o país, motivo polo que barallouse que a produción de azucre de remolacha podía ser unha grande oportunidade de negocio. En febreiro de 1899 constitúese a “Sociedade azucreira galega” na provincia da Coruña, promotora da devandita factoría en Portas.
A maquinaria tróuxose directamente dende Alemaña, construíndose para o seu transporte un ramal de ferrocarril que chegaba ata a propia fábrica. Iniciouse unha campaña propagandística para estender o cultivo da planta; gratificábase ós que se comprometesen a plantala e subministrábanselles as sementes e os abonos minerais necesarios; pero os labregos amosábanse receosos debido á crenza de que queimaba os terreos. A fábrica comezou a ter serias dificultades de subsistencia, non só polo desinterese dos labregos senón porque tamén se abriron tal cantidade de empresas por toda España que o mercado non daba abasto. No ano 1904 péchase definitivamente.
A día de hoxe é propiedade municipal e está sendo rehabilitada para diversas funcións. A cheminea estase preparando como miradoiro. Ó seu carón está o Parque da Azucreira onde teñen lugar diversos actos entre os que sobresae a Festa gastronómica do Galo de Curral.
Foto: Darredor
Darredor."Guia esencial do Territorio dos vales do Ulla e Umia". Edita ADR Ulla-Umia
Darredor."Paneis interpretativos do Territorio dos Vales do Ulla e Umia" Edita ADR Ulla-Umia
Patrimonio industrial, Concello de Pontecesures, Pontevedra
Observamos o Porto de Pontecesures e a área industrial ó seu carón. Poden verse os restos da antiga fábrica de cerámica “La Calera – Cerámica celta” (1923), atopándose na parte posterior da nave uns interesantes fornos.
En 1939 aséntase unha fábrica de Leite condensada. Complementase o conxunto con a “Fábrica de celulosa” na outra beira do río, xa no concello de Padrón, provincia de A Coruña.
En 1939 aséntase unha fábrica de Leite condensada. Complementase o conxunto con a “Fábrica de celulosa” na outra beira do río, xa no concello de Padrón, provincia de A Coruña.
O Porto, cuxa construción iníciase en época romana, convértese na Idade Media no Porto de
Iria Flavia. No s. XII, en tempos do Bispo Xelmírez, albergou o estaleiro da Armada de Castela.
A partir do ano 1467, baixo o reinado de Enrique IV, pasa a ser o único da Ría de Arousa con autorización para carga e descarga de sal. Posteriormente incluiríanse o tabaco, xofre e pólvora”, entre outros. No s.XIX era uns dos poucos portos galegos de exportación.
Hoxe consérvanse en bo estado os antigos muros de contención e as ramplas de botado.
A partir do ano 1467, baixo o reinado de Enrique IV, pasa a ser o único da Ría de Arousa con autorización para carga e descarga de sal. Posteriormente incluiríanse o tabaco, xofre e pólvora”, entre outros. No s.XIX era uns dos poucos portos galegos de exportación.
Hoxe consérvanse en bo estado os antigos muros de contención e as ramplas de botado.
Alfolí de Rentas Estancadas
Paralelamente ó porto foise desenvolvendo unha estrutura urbana no Barrio do Porto, que se caracteriza por as súas rúas estreitas e típicas vivendas mariñeiras.
No s. XVIII, o auxe económico, propiciou a construción, de man de Carlos IV, dun Almacén ou "Alfolí de Rentas Estancadas".
- Alfolí: almacén de sal
- Rendas estancadas: artigos cuxa venda reservase exclusivamente ó Estado.
Na fachada principal destacan un escudo dos Borbóns e unha inscrición baixo a cornixa:
LOS ALMACENES DE LA RENTA DEL TABACO CONSTRUÍDOS EN EL AÑO DE MDCCXC REINANDO EL SEÑOR DN CARLOS IV
O Coche de pedra
No ano 1985 inaugúrase o monumento conmemorativo “O Coche de Pedra”. Manuel Castelo presenta, unha réplica en granito, daquel que fora exposto na 1ª e 2ª Feira do Automóbil de Ocasión.
Este representa o primeiro coche a gasolina que circulou por Galicia, un Renault Freder.
Da man de xente do lugar e representados por Eugenio Escudero Lastra e Salvador Sierra Trasande, Pontecesures foi a primeira localidade española en albergar unha feira de automóbiles de ocasión no ano 1925, tomando como exemplo a de Leipzig (Alemaña), unha das máis importantes da época a nivel mundial.
Todas as celebradas ata a data en España viñan sendo simplemente mostras de vehículos novos. A raíz do éxito, organizáronse outras similares nos anos 1926, 1950 e 1954.
Nas distintas edicións desenvolveronse actos paralelos como a Exposición de Industria e Artesanía, Xantar enxebre, etc. Nalgunha ocasión fíxose coincidir coa Festa da Lamprea.
Ilustracións: María López Bedoya (sobre deseños de Carlos Maside e Castelao)
Este representa o primeiro coche a gasolina que circulou por Galicia, un Renault Freder.
Da man de xente do lugar e representados por Eugenio Escudero Lastra e Salvador Sierra Trasande, Pontecesures foi a primeira localidade española en albergar unha feira de automóbiles de ocasión no ano 1925, tomando como exemplo a de Leipzig (Alemaña), unha das máis importantes da época a nivel mundial.
Todas as celebradas ata a data en España viñan sendo simplemente mostras de vehículos novos. A raíz do éxito, organizáronse outras similares nos anos 1926, 1950 e 1954.
Nas distintas edicións desenvolveronse actos paralelos como a Exposición de Industria e Artesanía, Xantar enxebre, etc. Nalgunha ocasión fíxose coincidir coa Festa da Lamprea.
Ilustracións: María López Bedoya (sobre deseños de Carlos Maside e Castelao)
Campaneiros de Badoucos, Arcos da condesa
Obradoiro artesanal de campás dende 1630
Os Campaneiros de Badoucos manteñen viva unha tradición que se remonta varios séculos atrás. Felipe Blanco Ocampo funda o “Taller Hermanos Ocampo” que se dedicaría á fundición de campás e metais finos. Hoxe en día chámanse “Sucesores de Hermanos Ocampo, Artesanos Campaneros S.L.”. No ano 1886, da man de Melchor Ocampo, trasládanse dende Ameal a Badoucos,.
O proceso de elaboración das campás segue sendo o mesmo dende os seus inicios, empregando como materias primas o barro, a leña e o bronce (só admiten unha aliaxe de cobre e estaño que vén de Cataluña). O máis complicado do proceso é a elaboración dos moldes. Trátase de tres moldes de barro superpostos dos que se eliminará a parte intermedia, facendo encaixar os outros dous entre os que se introduce o metal fundido. Os pesos das campás oscilan entre os 150 quilogramos e un par de toneladas.
O proceso de elaboración das campás segue sendo o mesmo dende os seus inicios, empregando como materias primas o barro, a leña e o bronce (só admiten unha aliaxe de cobre e estaño que vén de Cataluña). O máis complicado do proceso é a elaboración dos moldes. Trátase de tres moldes de barro superpostos dos que se eliminará a parte intermedia, facendo encaixar os outros dous entre os que se introduce o metal fundido. Os pesos das campás oscilan entre os 150 quilogramos e un par de toneladas.
Molde: Os moldes entérranse baixo terra e fanse uns regueiros polos que circula o metal fundido, que se introduce dentro do molde por un orificio que queda aberto.
Forno
Ilustracións: María López Bedoya / Realiza Darredor
Documental de Xesus Mendez 1981
http://www.cmg.xunta.es/visor/dspace.asp?TIPO=VIDEO&COD=641
Enlace: "Paneis interpretativos do Territorio dos Vales Ulla e Umia
Secadoioros do congro
Nos secadoiros de congro
abanean pelellos de vento.
Osol lambe as feridas do solpor.
O sol crava os ollos con noxo
no coágulo da súa sombra granate.
Manuel Rivas
Secando o vento
abanean pelellos de vento.
Osol lambe as feridas do solpor.
O sol crava os ollos con noxo
no coágulo da súa sombra granate.
Manuel Rivas
Secando o vento
Documental de Ricardo Llovo
http://flocos.tv/curta/secando-ao-vento-do-mar/
Estructura de Cabría (Muxía): reconstrución para o IX Encontro Embarcacións Tradicionais en Muros
Foto: Darredor
Na Semana Santa en Muxía celébrase a "Festa do congro"
Suscribirse a:
Entradas (Atom)